jueves, 14 de junio de 2012

RETRO MECHANICAL EVOLUTION - FUNK HOUSE CHORB



Uno, a su edad, se desmelena y cogiendo de aquí y de allá, repite la fórmula de Click & Cuts más Nu-Jazz y marciana.
Pero, tal vez, en el Tema que da título al single, haya un acercamiento al House más Jazzy y orgánico.
El segundo tema es menos rítmico, más ambiental y con ciertos toques Free o Freakys. Tú mismo.
Por si no me llegase con pasármelo bien haciendo esto, me puse en contacto con el sello de Atom Cobalto y Victor Rozalen  El Que? Produkt ( http://elquemusic.blogspot.com.es/) y me han fichado para su sello.
También les agradezco que me hayan hecho poner un nombre al proyecto, cosa que no se me había pasado por la mente, pero que ahora le veo sentido y me encanta.
Por si fuera poco el la página que os puse anteriormente de El Que? Produkt aparecerá, de modo exclusivo, un EP que reune los dos singles  (este incluido) editados hasta la fecha y que se llamara Reunion EP.
No espero que os guste, pero sí que dejeis algún comentario.
Funk House Chorb



Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
Funk House Chorb, Minimal jazz-by (Retro Mechanical Evolution) / CC BY 3.0
Minimal Jazz - By by chorbyradio Funk House Chorb by chorbyradio

miércoles, 13 de junio de 2012

COMUNICADO DE PRENSA DE RADIO FILISPIM


ESTAIS TODOS INVITADOS

 XII SESIÓN VERMÚ do Colectivo Opaíí! - Rádio FilispiM.
O vindeiro sábado 16 de xuñoColectivo Opaií! – Rádio FilispiM, levará a cabo a súa XII Sesión Vermú, dende as 12:00 até as 15:00h, na traseira do Mercado de Caranza en Ferrol.
Como xa é tradicional, durante a XII Sesión Vermú deste sábado, se emitirá un programa de radio especial, coas voces de todos os programas desta grella  e a actuación do grupo folc da comarca Alén de Ancos, que participará na vindeira edición do Festival de Ortigueira. AdemáIs haberá pinchos filispinianos para acompañar o delicioso vermú, e mesmo a  presentación das novas camisolas de Rádio FilispiM.
Durante o programa especial, os 22 programas de produzón propia que se emitiron na grella 2011/2012, avaliarán como ten sido o curso radiofónico, que agora remata.
Outros 15 programas de produzón allea, [podcast independentes ou mesmo doutras radios libres de Galiza, do Estado e do mundo, ademáis dos contrainformativos  Más Voces e Democracy Now]completaron a programación da radio libre e comunitaria da Terra de Trasancos que emite dende Caranza. Así, máis de 37 espazos radiofónicos diferentes se emitiron semalmente na grella 2011/2012 de Rádio FilispiM.
Canto a produzón propia, a programas xa consolidados coma "Diagnóstico Positivo", "O Recuncho", "Divertimento para pequenos monstros", "Atenta!", "Sin Fronteras", "O Souto", "Chocolate por la noticia",  "Leña Dura DF", "Caleidoscopio", "Aquilo que vibra", ou "O Programa do Colectivo Opaíí!", sumáronse outros novos, até completar un total de 22 programas de produzón propia: "Música, surf y medioambiente", "En Tránsito", "Ferrolterrap", "A Fábrica da Luz", "La Hora de la Almádena", "O Pinchacarneiro", "Sonido Emergente" ou "Harmónicos nas Ondas".
As temáticas dos programas de produzón propia foron ben diversas: medio ambiente, surf, músicas alternativas, saúde, SIDA, contrainformación, literatura xuveníl, permacultura, inmigraciónA implicación  dos colectivos da comarca e persoas radio-apaixoadas da comunicación libre e comunitaria, coa Rádio FilispiM, ten crecido exponencialmente nesta grella.
Por outra banda, o Colectivo Opaíí!-Rádio FilispiM, contou esta grella coas súas primeiras e propias Aulas de Formación en Técnicas de Rádio-difusión básicas, co fin de mellorar a cualidade dos espazos radiofónicos que se emiten.
Rádio FilispiM, é unha radio do Terceiro Sector da Comunicación,  autoxestionada, sen ánimo de lucro e que non emite ningún tipo de publicidade, e que transmite dende agosto de 2005 para a nosa Comarca no 93.9 FM e para todo o mundo vía streaming en: http://giss.tv:8000/radiofilispim.ogg
Grazas pola difusión; ficades convidadas a un Vermú!
Xúntase cartaz.
--


OPAII-Rádio FilispiM [93.9 FM]
A rádio livre e comunitária da Comarca de Trasancos emitindo desde Ferrol.
Web: http://www.opaii.blogspot.com
Ao Vivo: http://www.ustream.tv/channel/filispina
E-mail: filispina@gmail.com
Direcçom Postal: Avda. Castelao S/N [baixos do mercado de Caranza], CP. 15406 Ferrol [A Corunha]

sábado, 9 de junio de 2012

OMD - SOUVENIR

Bueno amigos, con tanto rescate que hay por los medios de comunicación, pues vengo yo, cual héroe cualquiera, y rescato este single que "rescaté" en una de mis incursiones por las tiendas de segunda mano.
También aprovecho para filicitarnos a todos los que, de una manera u otra, estamos implicados en este blog.
Porque, en este nueva andadura ya hemos llegado a diez mil visitas,  algo que no esperaba llegar tan pronto y que espero que siga subiendo poco a poco, sino llega la "mano negra" y lo escoña todo.
El caso es que este single no necesita presentación, creo que es de sobra conocido por todos, una pequeña joya del Tecno Pop más melódico y exquisito que se editó en el 81 y que fue un bombazo en toda Europa.
Lo aquí interesante son los dos temas que hay en la cara b.
Un Motion and Heart que aparecia en el Lp anterior Organisation pero en la versión Amazon. Es un buen lavado de cara del tema, suena como más amateur, menos producido, pero me gusta.
El otro tema es Sacred Heart, un tema que sólo se encontraba en este disco y que me parece estupendo, y que nos muestra la cara más experimental  y la electrónica menos fácil que a estos chicos les gustaba practicar.
Eso sí, pocos como ellos sabían hacer esa misma electrónica experimental con dosis de sentimiento y emoción.
Para finalizar, la curiosidad  que tiene la portada.
En España salió a un precio de 125 pelas, (que era barato para aquel entonces), y en una serie que se llamaba delfín.
También esta el logotipo con el Big Ben, y que ponía que el disco había sido número uno en Inglaterra.
Algo que ahora nos trae al pairo, pero que en aquellos años, el hecho de ser éxito en ese país, al igual que en USA, era mucho terreno ganado.
A disfrutar todos con este estupendo single de tres temas.
SSO



miércoles, 6 de junio de 2012

VIDEO ASHES DE SON & THE HOLY GHOSTS



"Ashes" . Shadows & Monsters. "Son & The Holy Ghosts". 2012. from metxero on Vimeo.


 El grupo malloquín acaba de mandarme el vídeo de su último single Ashes que me parece un fenomenal trabajo dentro de su estilo Folk Rock  y que pertenece a su último EP aquí comentado y que vale mucho la pena.
Espero que os guste tanto como a mí.
Mucha suerte al grupo y gracias por confiar en el blog.
Os dejo enlaces de interés y demás cositas.
http://vimeo.com/43359615
http://sontheholyghosts.bandcamp.com/album/shadows-monsters
http://www.myspace.com/sonandtheholyghosts


 




Los mallorquines Son & The Holy Ghosts estrenan el videoclip de “Ashes”,  el sencillo que servirá de carta de presentación para todo el país.
Palma, 4 de junio de 2012. El grupo mallorquín Son & The Holy Ghosts estrena el videoclip de su nuevo sencillo: “Ashes”. Rodado íntegramente en Mallorca, el audiovisual ha sido dirigido por Mateu Moll y producido por  Aída Gaitero.
El grupo, cuya música se mueve entre el country americano alternativo, el folk, y el rock and roll, pretende utilizar el vídeo con el objetivo de promocionar “Shadows & Monsters” su segundo trabajo discográfico, estrenado en diciembre de 2011 y que ha sido editado por ellos mismos.
La banda mallorquina, compuesta por Guillem Mesquida (voz y guitarra acústica), Joan Grimalt (guitarra eléctrica, pedal steel guitar), Xesc Carbonell (guitarras eléctricas seis y doce cuerdas), Quique Pérez (bajo) y Josep Verdera (batería), espera poder repetir una gira similar a la realizada con su primer disco “Lyrics & Songs” (2009 Blau/Discmedi), que les permitió presentar al grupo en ciudades como Valencia, Barcelona, Segovia, Puerto de Santa María, Cádiz y Ceuta,  a través de la iniciativa “Artistas en Ruta” promovida por de la Unión Fonográfica Independiente.
De momento, “Shadows & Monsters” ha sido presentado en diferentes actuaciones en Mallorca. La más multitudinaria fue la del Teatro de Lloseta, el pasado 4 de mayo en donde el grupo consiguió reunir a unas quinientas personas, en una noche en la que también se subió al escenario la mallorquina Maika Makovski. Y de cara a los próximos meses ya tienen confirmadas algunas fechas en Mallorca y en festivales y salas de la península como el próximo 21 de junio día de la música junto a Anni B Sweet , el Jarana Festival con Mujeres, Las Kellies, etc. o el festival Monkey Week celebrado en octubre en el Puerto de Santa María.

domingo, 3 de junio de 2012

ULTRAVOX - BRILLIANT (COMENTARIO)

Después de más de dos décadas, Ultravox se juntaron para hacer unos conciertos en directo.
En principio era eso nada más.
Pero ya se sabe, la gira fue exitosa, la gente quedó contenta y ellos notaron que podían hacer material nuevo.
La ventaja que tenían no era sólo la experiencia, sino que no había prisa, ni presión alguna. Pudieron tomarse el tiempo que quisieron y hacer como les apetecía.
Sabeis los que ya me conoceis que de este tipo de trabajos no me espero nunca nada sobesaliente, así que si no me gusta no me defrauda ni me deprime.

Y este trabajo del grupo inglés no me ha defraudado, tampoco me ha sorprendido, no me ha disgustado, ni tampoco me ha entusiasmado.
Vamos, que como cuando estás a 0 grados. Ni frío ni calor.
Es un disco que podría haber salido hace 25 o 30 años y no desentonaria.
Los componentes podrán decir que si hay una evolución en el sonido, que es algo sin presión, que si es un trabajo maduro y que si la abuela fuma.
Nada de nada. Es un trabajo de Ultravox. Un disco que tiene el sonido de siempre y que yo personalmente agradezco.
Aquí lo único que cambia y no para bien es la voz de Midge Ure.
No sé si lo ha hecho deliberadamente o si ya no está en buena forma, porque suena bastante distinta a como nos tenía acostumbrados en muchos temas.
Mini-inciso.
La voz de mosquea, porque si no lo ha hecho a posta, ¿Cómo es que en los directos sonaba como siempre?

Volviendo al disco, he tenido que escucharlo varias veces y, mi conclusión es que es un buen disco de regreso.
Tiene no grandes temas, pero sí buenos.
Han hurgado en los discos Vienna y Rage In Eden para buscar la esencia de su sonido, y también han vuelto a escuchar Monument y Lament para recoger retazos.
El resultado son  sonidos electrónicos barrocos y apasionados marca de la casa, violines decimonónicos que suenan bien aunque de fondo suenen eruptos. Y por supuesto, tampoco falta esa guitarra, ese  bajo y esa  batería para  recordarnos las esencia del sonido Ultravox.
Si este disco hubiese salido en los primeros 80  y si se hubiese grabado en los estudios alemanes de Conny Plank, a buen seguro que hubiese sido en tremendo bombazo.
Como se ha editado en el siglo XXI pues puedo decir que, a pesar de todo, son Ultravox, suena a Ultravox y que les agradezco que me retrotraigan a mi adolescencia musical.
Por cierto, siguen teniendo portadas sobrias y exquisitas.
No me han descubierto nada, pero tampoco se lo pido.


ENTREVISTA A ATOM COBALTO



Tenía ganas de hacer yo una entrevista a este personaje.
Múltiples proyectos dentro de la electrónica (Fabrik, Ocnelie Illmatik, Viejo Café de Europa, The Dadaist)  dejan claro que Atom Cobalto es una persona hiperactiva y culo de mal asiento.
Gracias a la buena relación que he conseguido con él, ha tenido la gentileza de contestarme a una preguntas.
Aquí están.


1 – Sé que la mayoría de los músicos dicen lo mismo cuando acaban de publicar un trabajo pero ¿Crees que éste es tu mejor trabajo con el nombre de Ocnelie Illmatik?
Siempre pienso que el último trabajo es el mejor por el simple hecho del afán de superar al anterior. Ante un nuevo trabajo te pones retos como pueden ser corregir lo que en anteriores álbumes no te convence. Tan solo el tiempo te enseña a valorar los trabajos anteriores y, lo que hoy creo que es perfecto, el año que viene me puede dar cierta vergüenza.
2 – Eres una persona muy activa e inquieta, con varios grupos y proyectos paralelos a éste ¿Podrías decir cuánto tiempo te ha llevado realmente realizarlo?
Lo que es estar de lleno día y noche en el trabajo me ha llevado dos meses. Pero este tiempo no es real. Antes está recopilar una serie de samples, sonidos, instrumentos hasta llegar a tener todo a mano para poder realizarlo. Es un poco como cocinar. Una paella puede llevarte media hora larga, pero antes hay que comprar los alimentos, planearlo, hacer el caldo, rehogar el arroz, condimentar, añadir las verduras…Ufff….
Añadir, además, que los temas los dejo “macerando” un tiempo, es decir, construyo un tema y no lo toco en varias semanas para que, cuando lo vuelva a oír, le ponga o le quite cosas hasta que quede perfecto.
3 – Es tu proyecto más frío  pero me fijo que siempre hay algún tema que rezuma melancolía y sentimiento ¿Es deliberado o surge espontáneamente?
Soy gótico. No en el sentido siniestro ni vampírico. Amo la melancolía, respeto a la soledad a la cual tengo mucho miedo y soy un apasionado de la naturaleza más sombría. Siempre he sido muy negativo y tengo cierta tristeza interior aunque soy bastante payaso, la verdad. Realmente estos temas dicen más de mí que los rítmicos, pero está claro que lo que a mí me gusta son los ritmos secos, cartesianos y kraftwerianos.
Soy de la opinión de que los mejores temas los inspira los malos momentos.
4 – Este trabajo apenas tiene temas que sobrepasen los tres minutos ¿Es resultado de una intención Minimal  o crees que era suficiente para lo que querías expresar?
Los clicks & cuts y la música muy fría y repetitiva no debe ser, a mi modo de ver, excesivamente larga en el minutaje. Si el mismo tema durara cinco minutos, dudo que a la tercera o cuarta escucha alguien escuchase entero el tema. Es como los bombones. Te debe quedar un buen sabor y ganas de más.
Para ello hay dos opciones: O haces temas cortos o haces un álbum de pocas canciones con un minutaje que sobrepase los tres minutos (este último sería el caso de Kraftwerk).
5 – ¿Ha habido algún tipo de colaboración o es todo obra tuya?
Esta vez, al igual que el primer álbum, he prescindido de Rubén Noguera el cual intervino en el segundo disco poniendo voces y haciendo hablar a los ordenadores. Soy el único miembro de Ocnelie Illmatik.
6 – Tienes varios proyectos paralelos a éste,  y aunque todos son electrónicos, cada uno tiene su personalidad propia
Cuando haces un tema ¿Tienes dudas en que proyecto encajará mejor o lo tienes claro desde el principio?
Lo suelo tener bastante claro. Cada proyecto es diferente del otro aunque todos llevan mi sello. Bien es cierto que muchas veces, haciendo un trabajo puntual, te sale un tema con un toque “distinto” a ese proyecto. No hay problema, se reserva en otra carpeta para cuando se haga el proyecto al cual lo hemos asignado.
7 – Usas el sample como medio para tu música, ¿Llegas a ser un estilo KLF y te sampleas a ti mismo sin pudor?
Nunca me gustaron KLF. No soy músico. Sampleo porque me encanta combinar sonidos y crear canciones. He sampleado de todo en mi vida: a otros grupos, a mi propio grupo, a mi propia voz e incluso la misma canción está sampleada ella misma. El Dadaísmo ha influido mucho en la técnica al igual que el collage y otros métodos de crear arte.
Aunque toco los sintetizadores pienso que lo importante es la estructura de la canción. Qué importa de dónde vengan los sonidos si ellos, por si solos, no dicen nada.
8 - ¿Piensas que algunos de tus proyectos (Fabrik, The Outer Sapce, Ocnelie Illmatik, Viejo Café de Europa) desaparecerán  para condensarlos en uno sólo?
No. De hecho para crear proyectos como Ocnelie Illmatik tuve que deshacerme de Juventudes Lesbianas y de Gael & The Robotics, al igual que se creó Juventudes Lesbianas de las cenizas de Radical fenilo.

9 - ¿Crees que hay música electrónica para todo el mundo o que cada estilo electrónico está destinado para un sector de la población?
Partiendo de la base de que no hay en España una cultura electrónica en general, no podemos contestar a esta pregunta. Es decir, si yo conozco el mundo electrónico puedo elegir una variante. Si no lo conozco, todo me sonará igual.
De todas formas mi respuesta sería que cada estilo electrónico está destinado para un sector específico pero esto no exime que a una persona le pueda gustar ampliamente la electrónica pero siempre conectará más con un estilo concreto.
A mí lo que más me gusta es el techno-pop clásico pero también me fascina la EBM, el synhpop o la música atmosférica. El hecho de que te guste un estilo o vertiente no exime para que no te gusten otros.


10 – No creo que sea por la edad, pero soy de los que pienso que en  música en general, pero concretamente en los sonidos electrónicos, no es que esté todo dicho, pero cada vez es más difícil encontrar algo totalmente novedoso e innovador ¿Qué piensas?
Es cierto, pero no va conmigo. Hago música diferente. El qué? Produkt produce música diferente. De acuerdo que bebe de estilos ya preestablecidos, pero hay mucha creatividad y mucha novedad.
Estoy más que harto de todos los grupitos que copian mil veces el sonido Depeche Mode y llenan sus álbumes de baladas y medios tiempos tediosos y edulcorados.
Tengo 48 años y pocos “niñatos” aportan tantas novedades como muchos de mi edad. Solo copian y se encargan de dar una imagen sexy y moderna.
En España se copia pero se copia mal. Tendemos a suavizar la música hasta el límite de crear el “chicle-pop”, un techno pop tan blando que no convence a nadie. Aquí, en España, o vamos de “blandos” o nos pasamos en rayadas.


Otra vez más, gracias a Atom

sábado, 2 de junio de 2012

OCNILIE ILLMATIK - MESMERIZED 2012


El amigo Atom, bajo Ocnelie Illmatik, acaba de publicar un nuevo trabajo para disfrute de todos y, como es habitual en él, de descarga gratuita.

Esto es lo que nos comenta él sobre el disco.

"Nuevo trabajo, el tercero, de este proyecto de techno-pop frío, germánico y toques ochenteros aunque siempre mirando al futuro.
Un disco que parece un homenaje a la conexión que existe desde hace muchos años entre la música alemana y la asiática. De hecho hay reminiscencias del sonido del "Render" de Lassigue Bendthaus y del "BGM" de nuestros queridos YMO.
Con un toque altamente japones, el trabajo se desarrolla entre cliks & cuts muy rítmicos ( para nada en la típica onda de los trabajos clásicos de Clicks & Cuts ), texturas atmosféricas al estilo de Fabrik e incluso de VCE y temas que, sin llegar a la EBM, aportan un sonido algo más duro pero limpio y fresco. Nada de asperezas, oscuridad o noise; todo lo contrario: color, frescura, luz, sabores...
Como curiosidades comentar la introducción en varias canciones de fragmentos ( que no samples ) de canciones antiguas japonesas junto a los clicks & cuts. También hay una curiosidad en el tema 13 que consiste en transformar el ruido de un papel que se deshecha en un tema ambiental junto a un sintetizador transformando el ruido de apenas dos segundos en un tema de dos minutos.
Incluye, como viene siendo casi una norma en sus trabajos, una versión de JUVENTUDES LESBIANAS titulada "People Know", uno de sus temas claves pero esta vez en versión instrumental respetando al máximo el original.
Destacar por encima de todo el bellísimo tema "Mesmerized" que culmina este álbum que gana a cada escucha"
 
 Y es muy acertada la explicación sobre el disco.
Ritmos fríos, mecánicos y secuenciados, aparentemetne sin alma ni sentimientos. 
Y digo aparentementente porque Atom Cobalto es de esos personajes que es capaz de insuflar buenas dosis de emociones a través de su música, por muy maquinal que ésta sea.
Además hay pasajes ambientales y atmosféricos (algo que debo de reconocer que al principio me descolocó un poco, pues esperaba algo mucho más rítmico y bailable).
Pero que nadie tema. Los pasajes atmosféricos son jugosos y su minutaje no hace que le des al ratón para pasar al siguiente tema.
Sonidos alemanes y nipones se dan la mano en un disco con un gran sonido y  mejor producción que es parco en cuanto a duración, pues sólo tres temas superan los tres minutos, y esto logra que nunca pierdas la atención. 
Pero igual que digo esto, también pediría desde este blog, humildemente, que creo que algún tema pide una edición maxi a gritos, porque hay alguna delicia bailable y rítmica que aguantarían un par de minutos más sin problema.
No quiero destacar ningún tema, ¿Porqué? Porque creo que, aunque es un disco en que cada tema es distinto y tiene su propia persnalidad e historia, es de esos trabajos que sino lo escuchas en su conjunto, puede que por separado, la mayoría de los temas no te digan mucho e incluso alguno podría parecerte incluso inacabado.
Si te gusta la YMO más electrónica y menos Pop,  y disfrutas con los primeros trabajos de Lassigue Bendthaus, es es un disco que no puedes dejar escapar.
Tengo la suerte de tener a Atom como un gran amigo virtual (sabeis que lo de virtual nunca lo digo a modo de marcar distancias, ni mucho menos, simplemente que físicamente nunca nos hemos visto),  y para mí es algo que me hace feliz en el plano personal.
Pero me hace igual o más feliz haber conocido al Atom músico, que con Ocnelie Illmatik y con sus otros proyectos (Fabrik, Viejo Café de Europa), demuestra que sabe tocar y menejar muchos, sino todos, palos de la electrónica y que siempre acaba convenciendo.
No os lo voy a descubrir, hacedlo vosotros mismos.
Y para que veais que el tocino no lo confundo con la velocidad, os digo también que de sus proyectos serios, Ocnilie Illmatik es el que menos me gusta, aún siendo éste el mejor trabajo que ha hecho bajo este nombre.
Y que..............¡Joder tíos! ¡Qué este mozo es de lo mejor de la electrónica estatal y que no suena a hecho aquí.
GRACIAS AMIGO Y ADMIRADO ATOM
http://atomcobalto.blogspot.com.es/
 

martes, 29 de mayo de 2012

EL RETORNO DE LA COMBA LASER - HEREJE SKILLZ


 Hace unos días me mandaron este trabajo.
Desde Jerez, el sello Hereje Skillz  ya me mandó anteriormente trabajos de Huzkey.
Antes de decir yo nada, os dejo las palabras que ellos mismos dicen para definir este trabajo.

"Ritmos de adamantium contra micrófonos laser, wobble contra gargantas, Drumstep y Rap, cables y sangre. El retorno de la comba laser es un trabajo en el que los mejores mc’s de jerez y los productores más apocalipticos se dan la mano pa ir a robar un lote y despues partise la boca. Con la participación especial de S Curro desde Sevilla, Dr. Loncho desde Zaragoza y Geache Masakre desde Huelva. Dedicado a Michael Jackson, que todavía estaba vivo cuando se concibió el proyecto y se iba a marca un cachito"

Y aquí es donde llego yo.
Tengo que reconocer que el Rap y sus derivados nunca me han gustado. No lo entiendo.
No digo que sea ni mejor ni peor que otros géneros, simplemente que no lo entiendo.
Aquí no puedo valorar si los grupos que rapean lo hacen bien o mal, de verdad. Yo creo que lo hacen bien, porque me parece que hay momentos en que tanta velocidad a la hora de rapear tiene que ser difícil de hacer.
En cuanto a las letras pues.........¡Coño! tengo que reconocer que oyéndolas me siento un puto pijo de mierda.
El motivo. Hay letras que si que son denuncias sociales que tienen razón, pero yo, siendo un tipo que nació en una familia de clase trabajadora, que si bien nunca me faltó nada, nunca me sobró, pues hay muchas cosas que me suenan lejanas. Tendré suerte, lo reconozco.
También hay letras de contenido sexual que no me asustan, pero no me van.
Sin embargo, lo que sí que me parece muy buena es las bases. Esas son muy buenas. Drumstep, sonidos retorcidos, bases casi industriales. Demoledor también el ritmo.Esto es lo que sí que hace que preste atención.
Por eso recomiendo que se escuche para que sepas de lo que estoy hablando.
Gracias por haberme mandado este trabajo.
Aquí os dejo el enlace.
 DESCARGALO COMPLETO

lunes, 28 de mayo de 2012

BONEY M - TAKE THE HEAT OFF ME


BONEY M - TAKE THE HEAT OFF ME

Que, aunque suene a broma, Boney M ha sido un grupo fundamental en mi infancia, lo tengo clarísimo.
¡Qué de recuerdos me trae este disco y las canciones que  trae y las  que se editaron en single!
Recuerdo perfectamente que íbamos al pueblo de mi abuela y, a mi hermano, dos primas y a un servidor, nos llevaban a un pueblo más cercano para ir a tomar algo a un bar.
Allí había ese artilúgio antediluviano, pero no por ello menos carismático, que se llamaba gramola.
Yo pedía monedas para poner los singles Sunny y Daddy Cool y, ya por aquel entonces, las caras b, por supuesto.
Aunque sonaban por la radio, el placer de ser por unos instantes el amo de ese disco que estaba detrás del cristal,  poder apretar un botón y ser el responsable de que sonase esas canciones en el bar, siendo un niño te hace sentir alguien importante.
En el año 76, yo con nueve añitos, no tenía para gastar dinero en estas cosas aún. Pero muchas veces la suerte, el azar, o como quieras llamarle, se alió conmigo y, una tía mía, ¡Tenía la cinta del primer LP!
Cada vez que iba a su casa poníamos la cinta una y otra vez, sobre todo los singles, claro está, pero me gustaban todas en mayor o menor medida.
¡Que portada más provocadora para la época! Bueno después te das cuenta que era provocadora para la España de aquella época.
Años después compré el Lp, más por nostalgia que otra cosa, a medio precio, pues mis gustos ya empezaban a ir por otros derroteros.
Y ahora, pasados treinta y cinco años, creo que debo hacerle un homenaje a este disco por lo todo el disfrute que me hizo pasar durante muchas, muchas horas.
A los singles Daddy Cool o Sunny, estaban No Woman, No Cry (que me parecía y parece una preciosa versión) y Baby Do You Wanna Bump, que valoro mucho más que hace años y que me parece Funk Disco de alto voltaje y de lo mejor del grupo.
Un disco de su época, con su Funk, con su Disco, con sus versiones bailables de temas conocidos, con todo lo necesario para mí, que eran canciones que me maravillaron.
Un disco que, vuelvo a repetir, valoro en su conjunto más ahora que cuando lo escuchaba de niño, pero sed un poco benévolos conmigo, que eran nueve añitos.
Mejor que te guste esto a esa edad que Enrique y Ana o Parchís. Vamos, digo yo.
Tuvieron éxito, vendieron millones, eran comerciales........¡Sí,sí,sí!
¡Eran cojonudos!
Y el amigo Boby me dejaba siempre con la boca abierta con sus bailes espasmódicos, un cruce entre Proto Hip-Hop y ataques epílepticos convulsivos.
¡Era mi héroe!

domingo, 27 de mayo de 2012

CHORBYRADIO - RETRO JAZZ



Bueno, adelantándome a mi 45 cumpleaños que será en breve, os regalo esto.
Sí, me he atrevido y soy un osado. He pasado de hacer Mix-mierdas a ayudarme de las nuevas tecnologías para fabricar esto desde mi antiguo Pc.
También sé que si es uno es el que cumple recibe regalos, no los da.
Pero es que a mí hay ciertas normas que me importan bien poco.
Así que os dejo estos dos temas que he intentado que se muevan entre el Nu-Jazz o la Jazztrónica.
Seguro que muchos sereis condescendientes conmigo y no le llamareis Jazzmierda  directamente.
No importa lo que opineis, si uno critica, también es que uno sepa aceptar y encajar críticas.
A lo mejor, a alguien le gusta y será todo una alegría para mí.
¡Que coño!  Lo he pasado bien durante unos días. Es suficiente.
Retro Jazz


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.
1 - Retro Jazz ) by chorbyradio 2 - Electronic Nu-Jazz Free by chorbyradio

miércoles, 23 de mayo de 2012

SATISFACCION LAB - AIDO-HWEDO


Otra vez más, desde Badajoz, Jorge Marredo ha tenido la deferencia de enviarme este trabajo que hace bajo el nombre de Satisfacción Lab.
Un trabajo que, ya adelanto, se puede bajar gratuitamente a través de la Netlabel norteamericana Skrow!
Media.
Dicho sello ha definido así su trabajo:

"una fina paleta de influencias sonoras con guiños evidentes al primer ambient, la psicodelia y el krautrock con unos toques tribales y de ciencia ficción añeja (piensa en el Dr. Who y los CAN visitando los orígenes de la civilización terrestre".

No estoy en contra de esta definición, que me parece correcta.
Pero a mí me gustaría decir que, bajo mi modesto punto de vista, es el mejor trabajo que el he escuchado al amigo Jorge.
Cincuenta minutos que hacen que no te aburras en ningún momento.
Cincuenta minutos en los cuales cada segundo son una nueva sorpresa y un paso hacia adelante.
Pasos y más pasos que nos conducen a es mundo que pocos como Satifacción saben contruir.
Sigue consiguiendo que entres en ese trance  gracias a que sus sonidos, su música, o como quieras llamarle, activan esas neuronas que te empezaban a quedar muertas.
Las resucita y ellas te lo agradecen segregando bienestar y un estado que hace que por unos minutos salgas de este cochino y asqueroso mundo que nos toca vivir.
No quiero olvidarme de la portada. Sobria, cruda, sencilla, discreta, desoladora, pero a mi personalmente me parece muy bonita.
Gracias por seguir dándonos buenos momentos amigo Jorge.
Y te lo dice uno que sabes que no acostumbre a escuchar este tipo de sonidos habitualmente.
Os dejo varios enlaces para poder descargar el disco o escucharlo.

Aquí escucharás un fragmento.
http://soundcloud.com/satisfaccionlab/aido-hwedo-extracto-excerpt

Y el dico completo aquí.
 http://skrowmedia.com/skrow/audio-releases/skrow049/

Y esto es por si quieres saber más de quien hizo posible todo esto.
 http://satisfaccionlab.blogspot.com/
http://soundcloud.com/satisfaccionlab



lunes, 21 de mayo de 2012

ULTRAVOX - BRILLIANT - VIDEO


Esperando el disco de regreso de Ultravox que saldrá el 28 de este més, me encontré con este sabroso aperitivo en su web y en youtube.
No sé pero me da muy buenas vibraciones.
Puede que el estribillo no sea tan explosivo como el comienzo del tema, que es marca de la casa total, pero.............no se, es un buen tema.
Y como siempre, una portada sobria y maravillosa.
 Además otro video con 30 segundos del disco.
A ponernos los dientes largo.

domingo, 20 de mayo de 2012

DURAN DURAN - DURAN DURAN

El año 81 fue el año de otro gran debut.
Duran Duran debutaban en el mundo de la música con un gran disco.
Incluidos dentro de los New Romantic el grupo hacía gala de, por lo menos, intentar hacer algo distinto a la New Wave y el Post Punk.
Y a fe que lo hacían.
Aun siendo una formación clásica, es decir, con bajo, guitara, batería, teclados y voz, por su música había ganas de romper con el pasado musical más reciente e inyectar buenas dosis de Funk y Tecno Pop.
De la mano del Chic Nile Rogers ( producción) quedan para la posteridad temas como Planet Earth, Girls On Film o Careless Memories.

Fueron todo un acontecimiento en las Islas Británica y, por ser guapetes, también fueron pasto de las fans adolescentes.
Su estética New Romantic y su pose que podía parecer un tanto pretenciosa, unido a lo comentado anteriormente sobre el fenómeno fans que produjeron, hizo que mucha gente ignorase lo que había detrás de todo eso.
No todas las revistas especializadas les dieron la espalda. Me acuerdo (y las tengo aún) que Rock Especial siempre apoyó al grupo en sus comienzos e incluso les hizo varias entrevistas.
Y es de estos trabajos que es redondo de principio a fin.
Mi debilidad es Friend Of Mine, canción que cuando la descubrimos unos amigos y yo, no parábamos de ponerla. Estribillo maravilloso, un bajo punzante, guitarras rítmicas afiladas y unos teclados creando atmósferas de impresión.
Creo que es de recibo decir que este disco, y pude que algo del segundo, es bastante deudor del sonido de los también ingleses Japan. Y no creo que sea casualidad, porque el teclista Nick Rhodes se declaró admirador de David Sylvian y su grupo. De hecho, la estética se aproximaba a la de David.
Que sea un trabajo deudor no significa que sea una copia de Japan, ni mucho menos, es un grupo que tenía personalidad propia, pero sí que hay pasajes electrónicos que yo llamo "sonido helicoptero", que si escuchas a ambos grupos te va a sonar familiar.
Un disco aún New Romantic y no New Reumatic.
DDdd 

ABC - THE LEXICON OF LOVE

Este es uno de esos clásicos de los 80 que no por ser más que escuchado deja de ser una maravilla.
También es curioso, aunque mucha gente lo desconozca, lo que puede dar de sí una buena reconversión de un grupo.
Cuando Vice Versa (grupo electrónico de Sheffield, más cercano a Cabaret Voltaire o a los primeros Human League) reclutaron como cantante a Martyn Fry, no se podían imaginar la repercusión que iban a tener.
A parte de cantante, cambiaron a una imágen más elegante y cool.
Y por si fuera poco, abandonaron ese sonido electrónico experimental, para dejarse llevar por un Funk electrónico bien facturado y elaborado.
Después de dos singles, con buena repercusión tanto en listas como en medios especializados, llega el Lp en el 82 que traía la bomba que detonaría todo lo que había a su alrededor.
Esa boma no era otra que The Look Of Love un Funkazo elegante, bailable y arrebatador que dejó a muchos sin respiración, bien si la escuchaba, o bien si la bailaba.
Aunque el disco no sólo se mantiene por este tema, ya que no se podría magnificar como se magnifica.
Es que además, el disco sigue por los mismos senderos de Funk europeo, con muchos toques electrónicos, pero también con muchos metales y arreglos de cuerda que logra una pefecta combinación del Funk y casi Disco de los setenta, con ese Funk con sabor europeo que empezaba a asentanse sobre todo en el Reino Unido, en donde los intrumentos electrónicos cobraban cada vez más protagonismo.
Show me, Many Happy Returns o la preciosa balada All Of My Heart son buenos ejemplos de lo que digo.
Pero es que, (y los reservaba) están los dos primeros singles Poison Arrow y Tears Are Enough, dos grandes temas con unas bases tremendas, y unos estribillos que enganchan fácilmente.
Para el final dejo la producción a cargo del Buggle Trevor Horn.
Estoy seguro de que si hay buenos temas con una mala producción se puede ir todo al garete, pero igualmente estoy seguro que con una gran producción se pueden recuperar muchos temas que de otra manera se irían directamente a la hoguera.
No quiero decir con esto que los temas no fueran buenos de base, pero es que el sonido que consigue el Sr. Trevor  es lo que hace que el disco pase de bueno a magnífico.
Arreglos de cuerda sensacionales, sonido ampuloso pero el justo, romanticismo sonoro sin caer en el pasteleo simplón.
En definitiva, una soberbia producción que mejoró, y mucho, el resultado final.
Prueba de ello es que no volvieron a sonar igual en otro disco, si bien en Alphabet City (cuarto disco), es donde más se acercaron a este sonido.
Una buena lección de amor por trabajo bine hecho.
Love




viernes, 18 de mayo de 2012

ROBERT GORL - NIGHT FULL OF TENSION


ROBERT GORL - NIGHT FULL OF TENSION

Descansando entre disco y disco del duo germano D.A.F,
el músico del grupo Robert Gorl editó este disco en 1984. Disco que parece que un disco del grupo nodriza, pero un tanto domado, con producción mucho más suavizada, intentando, de algún modo, que el disco llegase a las listas, y para eso necesitaban ampliar la cantidad de potenciales compradores con un sonido menos agresivo, aunque sin perder identidad.
En el disco cuenta, en dos temas, con la colaboración de Annie Lennox (cantante de Eurythmics), de las cuales una de ellas, es el single que se editó para potenciar el Lp.
Como he dicho en otras ocasiones, fue una suerte tener un Dj (Pinchadiscos era entonces) que frecuentemente ponía cosas poco conocidas en la cadena SER de mi ciudad en aquellos años, pues era una de las pocas oportunidades que tenías para escuchar este tipo de sonidos y valorar si te podían gustar o no.
En mi tienda habitual de discos que frecuentaba, colocaron este disco a medio precio y lo compré después de comprobar que tenía temas buenos.
I Love Me o Love in Mind son los dos temas que más destacaría por encima de los demás, aunque Darling Don´t Leave Me no está nada mal. Cuenta con la colaboración en la voz de Annie, y tal vez baja un poco en el estribillo que no me entra muy bien.
El resto del disco como digo, y teniendo en cuenta que canta Robert, recuerda a D.A.F "con filtros".
Sin embargo, no es un disco desfasado, pero sí que podríamos decir que en su momento podría haberse catalogado como una EBM suave, y ahora yo lo catalogaría como un disco de Synth Pop o Future Pop.
De todos modos, es obligatorio un rescate.
 Darling